Born to die                Urodzony Na śmierć 

Postacie Dramatu

Reus(z łac.  winny) - ojciec Doulosa

Forinisa-matka Doulosa

Doulos - główny bohater. Dosłowne greckie określenie niewolnika (δοῦλος).

Bardones - król Bremengem

Gowerman - Król miasta Belwer  

Franek - służący ojca

Pierwsza Wiedźma

Druga Wiedźma 

Prolog

I dziś w ten dzień burzliwy i surowy

Jesteśmy razem przepowiedni godni

Gdyż oto tutaj rodzi się bohater owy

On zniszczy na tym świecie niewoli swej okowy

I zmieni świat, niemile mu odgórnie narzucony

Urody był on boskiej, białolicy, muskularny

Od żony króla on, zrodzony, Forinisy

I brata króla. 

Od Reusa.

Powity on z miłości tajnej

i ukrycie

Skradziony został tuż o świcie

Sprzedany do niewoli na śmierć,

sam

Uchronić miał się przed napaścią innych

Wydostać się,

I zmienić narzucone losy życia, *grzechu winnych.

*W tym zdaniu oznacza niewolników lub grzeszników

Akt 1 Scena 2 

Wchodzą wiedźmy 

    Pierwsza Wiedźma 

O, widzę tego ja malucha 

Bodajże nazwaliście go Reduma 

A jeślić nie zdążyliście takoż go nazywać 

To się nie spieszcie, ja i tak wprowadzę 

Imię, i jego przyszłość odznaczywszy. 

Nazwijcie go Doulosem 

On niewolnikiem przez swe życie 

Zwanym będzie. 

    Druga Wiedźma  

Nie dajcie tylko go Morlinom z Riny 

A nie toć, nie przeżyje i *trzej zimy 

Oddajcie go najlepiej do rodziny Zbysza 

I wierzcie, że przynajmniej rok wytrzyma.

Akt 2 Scena 1

    Reus 

I cóż my mamy począć?

Nic nam nie zostaje,

Idziemy do niej by odnaleźć 

Naszej sprawy rozwiązanie. 

    Forinisa 

I wierzmy razem że zaprawdę, 

Nas dwójga wiedźm nie okłamią, 

Nie ufam im, lecz obiecuję 

Jeżeli coś się stanie, 

Cal życie im, wtedy w mig zepsuję.

    Reus 

Noc prześpijmy, a porankiem 

Wyniosę dziecię ja zza kraty 

    Chór 

Wieczór już nadchodził szybko 

Ojcu było bardzo przykro 

Lecz dziecko musiał on przekazać 

By jego przyszłości nie narażać 

Na nadchodzący życia kres 

My też wątpimy w słowa wiedźm 

Ufności braknie w taką treść

Lecz żaden człek nie pojmie w mieście 

*O jakich dubach plotą wiedźmy. 

*Duby – staropolskie określenie (zazwyczaj w formie „duby smalone”), które oznaczało niedorzeczności i głupstwa. 

    Chór 

A więc nastąpił już poranek 

wchodzi do izby dziecka, 

Służący ojca - Franek, 

Nie słysząc tam żadnego trzasku

Dziwi się,

Lituje,

Nic on teraz nie pojmuje. 

Nagle słyszy głos 

    Pierwsza Wiedźma 

Hihihihi, to My, dwie wiedźmy 

To był nasz plan, wzorowo przemyślany 

Miałyśmy za zadanie 

Rodzica tego dziecka zagadanie. 

By nam zabawa wyszła lepsza 

Doulos zostanie niewolnikiem 

I nas pocieszy swoim jękiem 

Walczywszy cal swe życie bez radości 

*Sczeźnie bez szczęścia i miłości 

Na polu walki w Bremengem.

*Zginie

    Służący 

A za cóż Mi te męki, nie zdążę nic powiedzieć, 

Już moja głowa będzie lecieć 

*Do dziury gór Tajget, Kaiadasu. 

O bogini czasu! 

Ty cofnij czas, rusz w tył zegarem. 

Nie jestem Aristomenesem 

Ja tyle szczęścia nie mam 

Zginę biednym, 

Nieszczęśliwym 

Parobczakiem. 

*Zdrajców wrzucano do rozpadliny Kaiadas w górach Tajget według mitologii starogreckiej i surowych praw Sparty 

Kładzie się na kolana i zaczyna się modlić, nic się nie zmienia, a wiedźmy widząc to śmieją się

    Pierwsza Wiedźma 

No cóż, to siła przeznaczenia 

Nie zmienia toku,  

Swojego myślenia 

Jeżeli powie, że dziś zginiesz 

To bądź uprzejmym, przestań siedzieć 

Idź tam, i wyszepcz, że nie pragniesz 

Już więcej świata tego widzieć. 

    Druga Wiedźma 

Chodź szybciej, 

Nie mamy czasu 

Musimy dziecku życie sknocić.

On elementem naszej jest zabawy, 

Kluczowym diamentem planu 

Lat pięćdziesięciu z niego żartów 

    Chór 

Jedna wiedźma odleciała 

Druga jeszcze chwilę stała 

Popatrzyła, pomyślała 

W mig się też wyparowała.

Akt 3 Scena 1 

Wchodzi do pokoju Reus, widzi Franka, myśli: 

    Chór 

Patrzy, pusta kołyska 

Nagle nastrój mu pryska

Widzi okno złamane 

Myśli sobie błagalnie 

Że nie stało się z dzieckiem

Czego najwięcej diabeł pragnie, 

Że nie został skradziony, 

Lub porankiem zabity, 

Że nie dostał urazów, 

Że nie został pobity, 

Że nie myśląc uwierzył 

W czyjeś bzdury kłamliwe.

Miał nadzieje, że teraz 

Gdzieś za drzwiami zakrzyczy, 

Że tuż obok pokoju 

Przerwie tą martwą ciszę, 

Że popłacze, i później 

Znów swym głosem przyśpiewnym 

On poprosi tatusia o malutką igraszkę. 

Że zagrają w żeglarza i statek, 

Że popłyną nad niebo 

Będą razem szczęśliwi.  

    Chór

Lecz nie o tym opowieść,

Nie są oni na niebie 

Są na statku marzenia, 

Zalewanym odmętem 

Tej okrutnej ziemi, 

Obarczonej lamentem 

Ojca do dziecka czyja przyszłość 

Złamana przeznaczeniem 

Została na wieczność. 

Akt 3 Scena 2 

Dziecko w tym samym czasie zostało wwiezione do miasta Bremengem i sprzedane do właściciela Koloseum 

    Wilfred 

Witam panów bandytów 

Czemu dziecko wzięliście? 

Po co takiego malucha 

Do mnie dzisiaj daliście?

On za młody na walkę 

Koszty jego żywota 

Nie opłacę ja, 

Lat czternaście musiałbym 

Jego życia pilnować

Chronić, 

Bawić,

Trenować 

Nie chce takiej roboty.  

    Bandyta 

Nie jest nasza to sprawa 

Jest on dzieckiem Reusa, 

Z miasta Combe pochodzi 

Krew on ojca w sobie nosi. 

Silny będzie i mądry 

My, użyjmy go w walce 

Przeciw ojca jego 

Bohatera silnego. 

Też, nam wiedźmy pomogą 

Dla nich jest zabaweczką 

Jego życie marnując 

Radują się, śmiejąc 

Widząc jego brawurę 

Niewolnika w niewoli 

Mając w życiu przygody 

Bez radości i trwogi 

O swym byciu daremnym 

On zapomnieć nie zdąży 

Jak go wiedźmy kłamliwym 

Głosem żartów pogrążą. 

    Chór 

Pojutrze został wykupiony 

Wyruszył w pole na pobliżu 

Bremengemu 

Tam, miał być pojedynek sławy 

I życia niewolnika kres. 

On szansy na wygraną nie miał 

Nie pokonałby ochrony króla 

Nie sprawiedliwa walka 

Byłaby.

Gdyby nie był on Doulosem,

Reusa synem. 

I stoją już na polu 

Krół w złocie, z koniem mocnym 

Doulos bez broni i ochrony 

On sam pokonać miał *łakierza 

Co ziemie króla Bardonesa 

Swą siłą zajął.

*Cecha osobowości-chciwość 

A więc zaczyna się ich walka 

On miecz podnosi z ziemi 

Czarny, mały, co ciekawe 

Do ręki mu pasuje idealnie,

Nie był on ostry 

Lecz i tego starczy, 

Niewolnik nie posiadał prawa 

O coś większego marzyć.

Podnosi miecz i widzi króla 

Ten, jest niezbytnio mądry, 

Na niego biegnie co jest mocy 

Nie myśli o obronie, 

ma przecież po to zbroje 

Ona, to go uchroni.

Tak myślał.

Już moment 

Na ziemi martwy leżał,

A z jego szyi krwotok leciał. 

Tak, więc z tym królem zakończywszy 

Żołnierze króla broń złożywszy 

Dostali się do koloseum świata 

A co do bohatera 

Król go, do zamku zaprosiwszy,

Za wygraną odznaczywszy, 

*Dał mu miecz i tarcze Janny 

Wszak nie używał której. 

I doulos nie użyje 

Nie jego styl za czymś się chronić 

*Nawiązanie do tarczy Joanny d’Arc 

Dane kontaktowe( Proszę o informację zwrotną)

• Dziękuję za przeczytanie :)

danylokoval@1lo.walbrzych.pl